Bir şehirde para güç, makam itibar, siyasi yakınlık ise ayrıcalık hâline gelmişse orada sorgulanması gereken yalnızca ekonomi değil, toplumun kaybettiği değerlerdir. Çünkü para her kapıyı açabilir ama vicdanı, adaleti ve gerçek saygınlığı satın alamaz.
Bugün zenginliği nasıl ölçüyoruz? Lüks araçlarla mı, dairelerle mi, banka hesaplarıyla mı, yoksa kimin hangi makamda oturduğuyla mı? İnsanları sahip olduklarıyla değerlendirirken, sahip olmaları gereken değerleri ne zaman unuttuk?
Garth Brooks’un şu sözü bugün hepimize önemli bir gerçeği hatırlatıyor: “Paranın satın alamayacağı bir şeye sahip oluncaya kadar, zengin değilsiniz!”
URFA’DA VATANDAŞ FATURASINI ÖDÜYOR, SÖZ VERENLER HESABINI NE ZAMAN VERECEK?
Şanlıurfa bereketli toprakları, güçlü kültürü ve köklü medeniyetiyle büyük bir şehir. Ancak bu şehrin insanı bugün elektrik, su, kira, ulaşım ve gıda giderleriyle mücadele ediyor.
Bir tarafta açılış törenleri, protokol sofraları, gösterişli araçlar ve siyasi fotoğraflar; diğer tarafta ay sonunu getirmeye çalışan aileler, iş arayan gençler ve üretim maliyetleri altında ezilen çiftçiler var.
Vatandaş elektrik faturasını geciktirdiğinde faiz ödüyor. Su faturasını ödemediğinde yaptırımla karşılaşıyor. Peki, seçim döneminde verilen sözler tutulmadığında kim hesap veriyor?
Vatandaşın borcunun son ödeme tarihi var da siyasetçinin verdiği sözlerin neden yok?
MAKAMIN VAR DİYE DEĞERLİ DEĞİLSİN!
Şanlıurfa’da bazen bir fotoğraf karesi, bir yemek daveti, bir protokol ziyareti veya bir masa etrafındaki kalabalık, olduğundan çok daha büyük anlamlar taşıyormuş gibi sunuluyor.
Oysa makam geçicidir. Koltuklar değişir, siyasi dengeler değişir, dün yanınızda görünenler yarın başka kapılarda olabilir.
İnsanın gerçek itibarı, makamdayken etrafında kaç kişinin bulunduğuyla değil, makamdan ayrıldığında kaç kişinin kendisine saygı duyduğuyla ölçülür.
Parayla kalabalık oluşturabilirsiniz ama dostluk satın alamazsınız. Makamla insanları yanınıza getirebilirsiniz ama gönüllerine giremezsiniz.
SİYASETİN DE BİR VİCDAN BORCU VAR!
Şehrin gerçek sorunları ortada: İşsizlik, yoksulluk, altyapı, eğitim, sağlık, ulaşım ve tarım...
Başarı yalnızca toplantı yapmakla, açıklama yayımlamakla, kurdele kesmekle ölçülmez. Başarı, vatandaşın hayatında oluşturduğunuz değişimdir.
Harran Ovası'nda üretim yapan çiftçinin derdini, kırsaldaki vatandaşın hizmet beklentisini, iş arayan gencin umutsuzluğunu görmeden yapılan siyaset eksik kalır.
Şanlıurfa'nın yöneticileri, milletvekilleri ve belediye başkanları şunu unutmamalı: Makamlar millete hizmet etmek için vardır, kişisel itibar ve ayrıcalık oluşturmak için değil.
EN BÜYÜK YOKSULLUK, VİCDAN YOKSULLUĞUDUR!**
Paranızla güzel bir ev alabilirsiniz ama huzur satın alamazsınız. Lüks bir araç alabilirsiniz ama gerçek dostluk satın alamazsınız. Büyük sofralar kurabilirsiniz ama samimiyeti garanti edemezsiniz.
Bir çocuğun yüzündeki tebessümün, ihtiyaç sahibinin duasının, yaşlı bir insanın hayır duasının fiyatı yoktur.
Bugün Şanlıurfa'nın ihtiyacı daha fazla gösteriş değil; daha fazla adalet, liyakat, dürüstlük, samimiyet ve vicdandır.
SON SÖZ: HERKESİN PARASI OLABİLİR AMA HERKESİN İTİBARI OLMAZ!**
Bir gün makamlar bitecek, koltuklar değişecek, servetler geride kalacak. İnsanlardan geriye ise yaptıkları iyilikler, tuttukları sözler ve bıraktıkları izler kalacak.
O nedenle kendimize şu soruyu soralım: İnsanları paramızla mı etkiliyoruz, yoksa karakterimizle mi?
Unutmayalım; parayla makam satın alınabilir ama saygınlık satın alınamaz. Kalabalıklar toplanabilir ama gönüller kazanılamaz.
Çünkü bu şehirde herkesin bir hesabı olabilir ama herkesin vicdanı aynı terazide tartılmaz!**

